يعنى آنها با پرداخت مبلغ ناچيزى در سال از تمام مزاياى حكومت اسلامى استفاده مىكنند ، و با مسلمانان برابر مىشوند ، در حالى كه در متن حوادث و در برابر خطرات قرار ندارند . از جمله دلايل روشنى كه اين فلسفه را تاييد مىكند ، اين است كه در عهدنامه هايى كه در دوران حكومت اسلامى ميان مسلمانان و اهل كتاب در زمينه جزيه منعقد مىشد ، به اين موضوع تصريح گرديده است ، كه اهل كتاب موظفند جزيه بپردازند ، و در برابر ، مسلمانان موظفند امنيت آنها را تامين كنند ، و حتى اگر دشمنانى از خارج به مقابله و آزار آنها برخيزند ، حكومت اسلامى از آنها دفاع خواهد كرد . اين عهد نامه‌ها فراوان است كه به عنوان نمونه يكى را ذيلا مىآوريم ، و آن عهدنامه اى است كه « خالد بن وليد » با مسيحيان اطراف « فرات » منعقد كرد . متن عهدنامه چنين است : « هذا كتاب من خالد بن وليد لصلوبا ابن نسطونا و قومه ، انى عاهدتكم على الجزية و المنعة ، فلك الذمة و المنعة ، و ما منعناكم فلنا الجزية و الا فلا ، كتب سنة اثنتى عشرة فى صفر » ( 1 ) . « اين نامه اى است از » خالد بن وليد « به » صلوبا « ( بزرگ مسيحيان ) و جمعيتش ، من با شما پيمان مىبندم بر جزيه و دفاع ، و در برابر آن شما در حمايت ما قرار داريد و ما دام كه ما از شما حمايت مىكنيم ، حق گرفتن جزيه داريم ، و الا حقى نخواهيم داشت ، اين عهدنامه در سال دوازده هجرى در ماه صفر نوشته شد » . جالب اينكه مىخوانيم هر گاه در حمايت از آنها كوتاهى مىشد ، جزيه را

--> 1 - نقل از تفسير المنار جلد 10 صفحه 294 .